Pomme...happy from inside: 2008年5月

5月18日

ไม่ได้อัพเดท Space มานานเลย

รู้สึกอยากเอาอะไรดีๆมาเขียน

แต่เนื่องจากความทุกข์ตอนนี้ไม่ค่อยจะมี เลยไม่เห็นธรรม

หรือเพราะเห็นธรรมมากก็ไม่รู้ เลยปลงได้ซะ ก็ไม่ทุกข์ อิอิอิ

เมื่อก่อนเราเคยคิดว่าถ้าชีวิตมีแต่ความสุข สมหวังก็ดีสิเนอะ

แต่เนื่องจากคนเรามันมีแต่ความโลภ ไม่เคยพอ

ได้หนึ่งจะเอาสอง ได้สองจะเอาสาม และเพิ่มไปเรื่อยๆ

ไม่ทุกข์ อยากสุข มีสุข อยากสุขยิ่งขึ้น

ตอนนี้เราสุขดี ก็คิดแต่เรื่องที่ทำให้เราสุข แล้วก็ยิ้มทั้งวัน

(บางทีรู้สึกตัวเองเหมือนคนบ้าเลย)

แล้วก็ฉุกคิดขึ้นได้ เออ...สุขหนอ

แล้วทุกข์ (เล็กๆ) ก็เกิด (แวบๆ) เพราะไม่อยากให้สุขมันหายไป

คนเรานี่เนอะ ความยึดติดมันอยู่ทั่วทุกอณูจริงๆ อิอิ

แล้วอยู่ๆ เราก็นึกถึงธรรมะคำสอนของพระพุทธเจ้าที่ว่า

"ความสุขอันใดจะเสมอเหมือนความสงบไม่มี"

นั่นเป็นสิ่งที่เราคิดว่าเราจึงควรต้องปฏิบัติธรรมมากกว่าการอ่านแล้วนึกเอาอย่างเดียว

ไม่อย่างนั้นก็จะไม่เข้าใจว่า คำนั้นเป็นคำจริง

(เหมือนอ่านบัญชี แต่ไม่เคยทำแบบฝึกหัดก็จะทำสอบไม่ได้นะจ๊ะ อิอิอิ)

ถ้าจะเดาๆ คิดนึกเอาเฉยๆ ก็จะเชื่อบ้างไม่เชื่อบ้าง จริงๆนะ

เมื่อก่อนเราเคยเหงา แต่ตอนนี้ไม่เหงาแล้ว และไม่เคยเหงาอีกเลย

ถ้าเราได้อยู่กับตัวเอง มีสติอยู่กับตัวตลอดเวลา ไม่เอาตัวเองไปยึดติดกับใครหรืออะไรก็จะไม่เหงา

การที่เรายึดติดกับความสุข ยึดติดกับสิ่งอื่นๆรอบตัว ไม่มีตัวเองเป็นที่พึ่ง ก็จะทำให้เราเกิดความเหงาและลงเอยด้วยความทุกข์ทรมานใจ

พระพุทธเจ้าท่านถึงสอนเราว่า ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน นั้นเป็นเรื่องจริง

พูดให้ฟังมันก็รู้สึกงั้นๆใช่มั้ย

พูดง่าย แต่ทำยาก บอกได้เลย

ต้องมองเห็นความวุ่นวายในใจของเรา

แล้วมันก็จะต้องการความสงบไปเอง

ซึ่งถ้าเราไม่เคยได้ไปปฏิบัติธรรมก็อาจจะคิดไม่ได้ก็ได้

พูดเหมือนเทศน์เลยเนอะ ฮ่าๆๆๆ

ไม่เอาแล้ว พอก่อน พอก่อน

วันนี้ขอจบด้วย...

ทำความดี ละเว้นความชั่ว มีความละอายต่อบาป เป็นเบื้องต้นก่อนดีกว่า

(เกี่ยวกันมั้ยเนี่ย อิ อิ อิ)